başlarken...

hepimiz ankara'nın soğukluğundan bunalmıştık. nefes almamızı engelliyordu bu şehir... kentin bürokratik soğukluğu, küçük bir memur kentinden, büyük bir memur kentine devşirilirken hiç değişmedi. siyasetin merkezi olmak iki yüzlülüğü ve ahlaksızlığı alınan nefes gibi tabi kılıyordu bu şehirde. işlerimiz yoğundu bürokratlarımız amirlerimiz acımasız... çalıştıkça daha çok istediler, ne çalıştığımızın kıymetini bildiler, ne emeğimize saygı gösterdiler... kendimizi dağlara vurmaya karar verdik! uçsuz bucaksız ve göz alabildiğince özgürlük diye çağıran dağlara. bütün sorunlarımızı ankarada bırakmak, dönünceye kadar iş konuşmamak, ülke gündeminden, dünya gündeminden habersiz olmak istedik. işe yaradı da... şimdi daha iyiyiz...